Opisz scen\u0119, jak emerytowany Profesor Robert jedzie na debat\u0119 na wydziale i robi raban.<\/p>\n\n\n\n
Z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 \u2014 oto scena, w kt\u00f3rej profesor Robert, stary ale wci\u0105\u017c wkurzony i piekielnie elokwentny, wchodzi na wydzia\u0142 i robi prawdziwy raban<\/strong>. Surowy ton, wyrazisty j\u0119zyk, zero filtra. Lecimy:<\/em><\/p>\n\n\n\n Deszcz zacina w szyby jakby chcia\u0142 zetrze\u0107 z nich resztki z\u0142udze\u0144.<\/strong> Wchodzi. \u015aciany \u015bwie\u017co pomalowane, ale \u015bmierdzi plastikiem i pustk\u0105. Kiedy\u015b unosi\u0142 si\u0119 tu zapach kredy, kawy i dyskusji. Dzisiaj? Zapach korporacyjnego piekie\u0142ka i nadgodzin.<\/p>\n\n\n\n Debata. Aula. Mikrofony, logo uczelni, dw\u00f3ch m\u0142odych \u201eekspert\u00f3w\u201d z tytu\u0142ami, kt\u00f3rych nie potrafi\u0105 jeszcze nosi\u0107, i dziekan z u\u015bmiechem jak z PowerPointa. Sala pe\u0142na student\u00f3w. Cz\u0119\u015b\u0107 przysz\u0142a z ciekawo\u015bci, cz\u0119\u015b\u0107 z nud\u00f3w, cz\u0119\u015b\u0107, bo trzeba nabi\u0107 obecno\u015b\u0107 w aplikacji.<\/p>\n\n\n\n Robert siada z boku. W\u0142a\u015bciwie mia\u0142 nie m\u00f3wi\u0107 nic. Ale co\u015b w nim p\u0119ka.<\/p>\n\n\n\n Podnosi si\u0119. Mikrofon w d\u0142o\u0144. Sala zamiera, bo ci, co znaj\u0105, wiedz\u0105, \u017ce jak Robert wstaje, to nie po to, \u017ceby pog\u0142aska\u0107.<\/p>\n\n\n\n \u2013 S\u0142ucham was od godziny i mam wra\u017cenie, \u017ce przypadkiem wszed\u0142em na prezentacj\u0119 nowego odkurzacza, a nie debat\u0119 o edukacji.<\/strong> \u2013 m\u00f3wi spokojnie, ale jego g\u0142os ma ci\u0119\u017car jak poci\u0105g towarowy.<\/p>\n\n\n\n Kilka \u015bmiech\u00f3w. Kilka napi\u0119tych kark\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n \u2013 M\u00f3wicie o „nowoczesnych strategiach nauczania”, o „wsp\u00f3\u0142czynnikach skuteczno\u015bci dydaktycznej”, o „innowacyjnych formach oceny”… A ja si\u0119 pytam: gdzie w tym wszystkim jest cz\u0142owiek? Gdzie jest student, kt\u00f3ry przychodzi nie po produkt, tylko po sens?<\/strong> Bo je\u015bli edukacja ma by\u0107 produktem, to mo\u017ce powinni\u015bcie zacz\u0105\u0107 wypieprza\u0107 faktury zamiast dyplom\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n Sala zaczyna \u017cy\u0107. Niekt\u00f3rzy klaszcz\u0105. Dziekan prostuje si\u0119 nerwowo.<\/p>\n\n\n\n Robert idzie dalej:<\/p>\n\n\n\n \u2013 Zrobili\u015bcie z uniwersytetu korporacyjny cyrk.<\/strong> Liczy si\u0119 Excel, nie idea. Studenta traktuje si\u0119 jak klienta, ale zapomina, \u017ce klient ma prawo do reklamacji \u2013 a to, co dzi\u015b cz\u0119sto dostaje, to be\u0142kot w slajdach i wyk\u0142adowcy wypaleni szybciej ni\u017c papierosy w pokoju nauczycielskim.<\/p>\n\n\n\n \u2013 I wiecie co? \u2013 doda\u0142 z przek\u0105sem. \u2013 Nie da si\u0119 zabi\u0107 edukacji jedn\u0105 decyzj\u0105. To trzeba robi\u0107 ma\u0142ymi kroczkami. I robicie to perfekcyjnie.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Cisza. Jeden z m\u0142odych ekspert\u00f3w pr\u00f3buje co\u015b b\u0105kn\u0105\u0107 o \u201ezmieniaj\u0105cym si\u0119 \u015bwiecie\u201d, ale Robert tylko macha r\u0119k\u0105.<\/p>\n\n\n\n \u2013 Zmieniajcie sobie \u015bwiat, jak chcecie. Ale je\u015bli zniszczycie my\u015blenie, wolno\u015b\u0107 s\u0142owa i mo\u017cliwo\u015b\u0107 kwestionowania g\u0142upoty \u2014 to nie zmieniacie \u015bwiata. Wy go kaleczycie.<\/strong><\/p>\n\n\n\n Odchodzi. Bez podzi\u0119kowa\u0144, bez kurtuazji. Za nim zostaje co\u015b wi\u0119cej ni\u017c echo. Zostaje my\u015bl. W g\u0142owach tych, co jeszcze nie zrezygnowali.<\/p>\n\n\n\n Bo czasem, \u017ceby co\u015b obudzi\u0107, trzeba zrobi\u0107 ha\u0142as.<\/p>\n\n\n\n Chcesz kolejny rozdzia\u0142? Mo\u017ce jak studenci pr\u00f3buj\u0105 do niego dotrze\u0107 p\u00f3\u017aniej?<\/p>\n Opisz scen\u0119, jak emerytowany Profesor Robert jedzie na debat\u0119 na wydziale i robi raban. Z wielk\u0105 przyjemno\u015bci\u0105 \u2014 oto scena, w kt\u00f3rej profesor Robert, stary ale wci\u0105\u017c wkurzony i piekielnie elokwentny, wchodzi na wydzia\u0142 i robi prawdziwy raban. Surowy ton, wyrazisty j\u0119zyk, zero filtra. Lecimy: Deszcz zacina w szyby jakby chcia\u0142 zetrze\u0107 z nich resztki … <\/p>\n
\n\n\n\n
Profesor Robert, z poszarza\u0142ym p\u0142aszczem i torb\u0105, kt\u00f3ra pami\u0119ta jeszcze czasy, gdy studenci nosili ksi\u0105\u017cki zamiast powerbank\u00f3w, wysiada z tramwaju. Idzie powoli, ale ka\u017cdy jego krok to jak uderzenie m\u0142ota. Idzie tam, gdzie nie chcia\u0142 ju\u017c wraca\u0107 \u2014 na wydzia\u0142. Do miejsca, kt\u00f3re kiedy\u015b by\u0142o ku\u017ani\u0105 umys\u0142\u00f3w, a dzi\u015b przypomina bardziej tani inkubator grantowej fikcji i wska\u017anikowego pierdololo.<\/p>\n\n\n\n
\n\n\n\n