W mitycznej ewaluacji jest jeden myk – to ta niby prosta ale I magiczna liczba N. Jak nastukamy duże N to potem niby będzie więcej kasy, bo ta zależy od N. Z drugiej strony trzeba przedstawić 3N dobrych publikacji i z tym bwa poważny kłopot, o czym przekonała się nie jedna uczelnia. Mam więc całkiem skomplikowane zadanie optymalizacyjne! W kolejnej odsłonie rozporządzenia ewaluacyjnego nadal pozostało magiczne N, pozostał więc problem odpowiedniej liczby pracowników prowadzących działalność naukową. Tak jak pewien z Dziekanów, z którym oczywiście darłem koty, ale którego szanuję za jego głęboką wiedzę, pokażę dwa przypadki graniczne. W pierwszym raportujemy tylko na przykład siedmiu wybitnych badaczy (celowo nie jeden, żeby nie wyglądało to zupełnie absurdalnie…), tych co wyciskają czterdziestki w starej skali. Reszta to plebs dydaktyczny, mięso armatnie dydaktyki szkoły wyższej… Ta magiczna siódemka jest w stanie zgromadzić prawie maksimum punktów, ale potem będzie przydział kasy na siedem osób! Pyrrusowe zwycięstwo – wysoka kategoria, ale mała kasa. W drugim raportujemy absolutnie wszystkich! Mamy murowaną kategorię B ale przy dużym N być może więcej kasy? Jaka to piękna katastrofa…
W tym rozdaniu ewaluacji jest jeszcze jedna ciekawostka – paragraf siódmy punkt siódmy oraz w tym samym paragrafie punkt czwarty podpunkt trzeci i punkt piąty, ale o tym w kolejnym wpisie, jeśli takowy nastąpi…
